„Wspomnienia z dzieciństwa i szkoły“ Edmondo De Amicisa to półautobiograficzne memuarium napisane w końcu XIX wieku. To dzieło opowiada o pierwszych latach autora, szczególnie o czasie spędzonym w szkole oraz o osobowościach, które miały na niego wpływ – członkach rodziny i opiekunach. Opowieść jest pełna emocjonalnych i wyrazistych wspomnień, dotyczących tematów niewinności, przyrody, nierówności społecznej oraz roli edukacji w kształtowaniu osobowości. Wstęp do memuarium zapoznaje czytelnika z pierwszymi latami autora i wybranymi wspomnieniami, które je definiują. Autor zaczyna od wzruszającego wspomnienia o graniu z zmarłym bratem, rozmyślając nad tajemnicami pamięci i straty. Opisując swoje rodzinne pochodzenie, dowiadujemy się o jego ojcu – bankierze mieszkającym w malowniczym mieście – oraz o idylicznej atmosferze otaczającej dom jego dzieciństwa. Autor tworzy żywy obraz tego środowiska i opowiada różne anegdoty, np. o zabawach z sąsiadami czy o przyjaźni, którą czuł do służbyców w swojej rodzinie – Maddaleny. Przedstawia połączenie radości i melancholii, które charakteryzowały jego pierwsze lata, a to stanowi podstawę dla głębszych rozmyślań o wpływie doświadczeń i relacji na kształtowanie tożsamości i postrzegania świata.