„Zeznania angielskiego nałognika opiumu” Thomasa De Quinceya to autobiograficzna publikacja wydana w 1821 roku. Autor opisuje swoją zależność od laudanumu oraz jej głębokie wpływy na jego życie – od przyjemności uzyskiwanych podczas pierwszych użyć tego narkotyku aż po koszmary i halucynacje spowodowane zależnością. Przedstawia swoje trudne dzieciństwo jako bezdomnego uciekinca w Londynie, a potem dokładnie opisuje swój stosunek do opiumu za pomocą barwnej i uwodzicielskiej prozy, która sama w sobie odzwiercza urok tego narkotyku. To pionierskie dzieło przyniosło De Quincey’emu błyskawiczną sławę i wpłynęło na postrzeganie opiumu przez kolejne pokolenia.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/Confessions_of_an_English_Opium-Eater