„Jesień kobiety” Marcela Prévosta to powieść napisana na końcu XIX wieku. Akcja skupia się na Julii Surgère, młodej kobiecie, która musi poradzić sobie z emocjami i relacjami, zwłaszcza z złożonymi uczuciami do Maurice’a Artoy, w obliczu społecznych oczekiwań i osobistych dilemów. Powieść dotyka tematów miłości, moralności oraz trudności, z którymi muszą stawić czoła kobiety w świecie dominowanym przez mężczyzn. Na początku narracji poznajemy spokojną kaplicę w Paryżu, gdzie wiele kobiet szuka ukojenia i łącza z własną wierą. Tam spotykamy Julię – kobię pełną sprzeczności i wewnętrznych konfliktów, która podczas modlitwy wyraża swoje emocje. Po rozmowie z ojcem Huguetem jej problemy emocjonalne stają się jasne; przyznaje, że jej uczucia do Maurice’a rosną, ale rozmyśla nad nieetycznością ich stosunków. Taki początek stanowi podstawę dla dramatycznego drogu Julii na drodze samodzielenia i rozwiązywania moralnych konfliktów, z którymi musi stawić czoła, usiłując pogodzić swoje pragnienia z oczekiwaniami społeczności.