«Канстытуцыя Італьянскай Рэспублікі і Канстытуцыйныя статуты Каралеўства» — гістарычны дакумент, у якім падрабязна выкладаецца канстытуцыйная аснова Італьянскай Рэспублікі, верагодна складзены ў пачатку XIX стагоддзя. У гэтай працы акрэсліваюцца асноўныя прынцыпы дзяржаўнага кіравання, структура дзяржавы, правы грамадзян, а таксама функцыі розных дзяржаўных органаў. Гэта асноватворны тэкст, які адзначае важны перыяд у гісторыі Італіі і адлюстроўвае палітычныя і сацыяльныя змены таго часу. У пачатку дакумента каталіцкая рэлігія абвяшчаецца дзяржаўнай, а таксама сцвярджаецца, што суверэнітэт належыць грамадзянам. Вызначаецца тэрыторыя рэспублікі і акрэсліваюцца правы грамадзян, у тым ліку палажэнні аб натуралізацыі і вядзенні актаў грамадзянскага стану. Акрамя таго, уводзяцца розныя выбарчыя калегіі, якія служаць першапачатковымі органамі нацыянальнага суверэнітэту, што падкрэслівае механізмы адбору прадстаўнікоў і дзяржаўных службоўцаў, а таксама працэдуры заканадаўчага працэсу. Гэты ўступ стварае аснову для разумення канстытуцыйнага кантэксту, у якім дзейнічае італьянская дзяржава, адлюстроўваючы як каштоўнасці, так і структуру, што ўзніклі ў выніку яе рэвалюцыйнага мінулага.