G. Elliot Smithning “Ajdarho evolyutsiyasi” asari, ehtimol, XX asr boshlarida yaratilgan qadimiy mifologik va madaniy taraqqiyotning ilmiy tadqiqidir. Asar ajdarho haqidagi afsonalarning murakkab kelib chiqishiga e’tibor qaratib, ularning qadimgi Misr amaliyotlari, avvalo mumiyolash hamda suvning hayot baxsh etuvchi xususiyatlari bilan aloqalarini o‘rganadi. Muallif keng qamrovli mavzularni tahlil qilib, turli sivilizatsiyalardagi ma’budlar, afsonalar va madaniy amaliyotlar o‘rtasidagi o‘xshashliklarni ochib beradi. Asarning boshlanish qismi muallifning Jon Raylands kutubxonasida taqdim etilgan ma’ruzalariga kirish vazifasini bajarib, ajdarho mifologiyasining evolyutsiyasiga oid yaxlit bayonni yaratish niyatini bayon qiladi. Smit tutatqi yoqish va nazr ichimliklari kabi muhim madaniy amaliyotlarning kelib chiqishini muhokama qilib, ularning tarixi odatda taxmin qilinganidan ancha murakkab ekanini ko‘rsatadi. U ilk sivilizatsiyalarning diniy va siyosiy tuzilmalarining katta qismi amaliy ehtiyojlar hamda hayot, o‘lim va tabiat olamining ramziy talqinidan tarkib topgan, deb ta’kidlaydi; shu tariqa ajdarholar mifologiyasi va ularning insoniyat madaniyatidagi ahamiyatini yanada chuqurroq o‘rganish uchun zamin hozirlaydi.