«Новая зямля» Эльмы Эрліх Левінгер — гэта зборнік гістарычных апавяданняў, напісаных у пачатку XX стагоддзя. У зборніку распавядаецца пра яўрэяў, якія адыгралі значную ролю ў заснаванні і развіцці Амерыкі, спрыяючы фарміраванню пачуцця культурнай ідэнтычнасці і гістарычнага гонару. Праз гэтыя апавяданні чытачы знаёмяцца з рознымі героямі, у тым ліку з яўрэямі, якія плавалі разам з Калумбам, і тымі, хто пасяліўся ў Новым Амстэрдаме; усе яны паказаны як стойкія людзі, якія імкнуцца да прызнання і прыналежнасці на сваёй новай зямлі. У пачатку зборніка аповед знаёміць нас з яўрэйскай прысутнасцю на борце «Санта-Марыі» Калумба. У цэнтры сюжэта — такія персанажы, як Алонса, лоцман карабля; Берналь, карабельны лекар; і Луіс дэ Торэс, перакладчык, якія вядуць кранальную размову пра сваю барацьбу за бяспеку і прызнанне як яўрэяў, што ўцякаюць ад пераследу ў Іспаніі. Неспакойна чакаючы высадкі на сушу, яны ў дыялогу раскрываюць сваё глыбокае жаданне знайсці месца, дзе змогуць свабодна вызнаваць сваю веру і атрымаць прытулак. Выяўленне зямлі выклікае супярэчлівыя пачуцці: яны разумеюць, што гэта можа быць абяцаннем новага пачатку, але адначасова адчуваюць страх перад невядомасцю, якая іх чакае. Так ствараецца аснова для наступных апавяданняў, што даследуюць уклад яўрэйскіх пасяленцаў у амерыканскую гісторыю.