«تاریخ مردم انگلستان، جلد پنجم» اثر جان ریچارد گرین، گزارشی تاریخی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این جلد بر دورهای سرنوشتساز از تاریخ انگلستان تمرکز دارد و دورهٔ انگلستانِ پیوریتن از ۱۶۰۳ تا ۱۶۶۰ را پوشش میدهد و دگرگونیهای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی این دوران را به تصویر میکشد. متن بر بیداری فکریای که با ظهور انگلستان بهعنوان قدرتی پروتستان همراه شد تأکید فراوان دارد و به مضامین گستردهتری در زمینهٔ ادبیات، سیاست و دین میپردازد. بخش آغازین این اثر تاریخی، خواننده را با چشمانداز ادبی و فرهنگی انگلستان در اواخر سدهٔ شانزدهم و اوایل سدهٔ هفدهم آشنا میکند و شرح میدهد که شکست آرمادای اسپانیا چگونه احساس هویت ملی و پیشرفت فکری را برانگیخت. متن، روند کند اما مهم تحول ادبیات انگلیسی را بررسی میکند، چهرههایی چون اسپنسر و شکسپیر را برجسته میسازد و آثار خلاقانهٔ آنان را در برابر قالبهای خشکتر تاریخنگاری انگلیسی قرار میدهد که ویژگی دورههای پیشین بودند. متن نشان میدهد که با گذار انگلستان به کشوری پروتستان، هنرها شکوفا شدند و زمینه برای عصر پیوریتن فراهم آمد؛ عصری که قرار بود پیامدهای اخلاقی و فرهنگی این تغییرات مهم را بررسی کند.