„Nowa Atlantyda” Francesa Bacona to utopijny román, opublikowany po śmierci autora w 1626 roku. Europejska załoga zgubiła się w Pacyfiku i odkryła Bensalem – mityczną wyspę, na której chrześcijańska pobożność łączy się z naukowymi ambicjami. W jej centrum znajduje się Dom Salomona, instytucja badawcza finansowana przez państwo, poświęcona poznawaniu tajemnic przyrody i rozszerzaniu wiedzy ludzkiej. Poprzez kontakty z czystymi, oświeconymi mieszkańcami wyspy czytelnicy mogą zobaczyć wizję Bacona na przyszłość ludzkości – społeczność, w której systematyczne badania i moralne wartości połączą się, aby osiągnąć „wszystkie możliwe celów”.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/New_Atlantis