«Distruzione: Poema Futurista» اثر اف. تی. مارینتی، اثری شاعرانه است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این شعر نوآورانه اصول فوتوریسم را مجسم میکند؛ جنبشی که سرعت، فناوری و ماهیت پویای زندگی مدرن را میستود. این متن نیایشی پرشور خطاب به دریاست و آن را همچون موجودی الهی و سرچشمهای از الهام و رهایی برای صدای شاعرانه به تصویر میکشد. آغاز شعر خواننده را در گفتوگویی هیپنوتیزمکننده با دریا غرق میکند؛ جایی که گوینده ناباوری خود را نسبت به حقیقتهای علمی ابراز میکند و نیروی عظیم و زیبایی اقیانوس را میستاید. گوینده از طریق تصویرپردازیهای زنده و سبکی آهنگین میکوشد وجود خود را با انرژی بیامان دریا آشتی دهد و دریا را هم سرچشمهٔ رنج و هم وجد میبیند. اشتیاق گوینده برای ارتباط و تعالی، هنگامی که با هویت و احساسات خود دستوپنجه نرم میکند، کاملاً محسوس است و لحنی ژرف و برانگیزاننده برای کاوش تدریجی رؤیاها و امیالی که در پی میآید ایجاد میکند.