«Пастанова аб заключэнні запавету» Джона Канінгама — багаслоўскі трактат, напісаны ў сярэдзіне XIX стагоддзя. У кнізе разглядаецца паняцце заключэння запавету як урачыстага і рэлігійнага акту ўступлення ў пагадненне з Богам, падкрэсліваецца яго значэнне як у асабістым, так і ў грамадскім кантэксце. Канінгам даследуе розныя аспекты запаветаў, у тым ліку іх азначэнні, умовы і абавязкі, спасылаючыся на Святое Пісанне, каб праілюстраваць важнасць гэтай практыкі ў жыцці вернікаў. У пачатку працы раскрываецца тэма заключэння запавету, акрэсліваюцца яго сутнасць, функцыі і значэнне ў кантэксце рэлігійнага выканання абрадаў. Канінгам стварае аснову для падрабязнага разгляду, абмяркоўваючы значэнне запавету, які вызначаецца як добраахвотнае пагадненне паміж бакамі, асабліва паміж Богам і чалавецтвам. Аўтар падкрэслівае, што заключэнне запавету не з'яўляецца проста цырыманіяльным актам; наадварот, яно ўтварае важнейшы аспект адносін верніка з Богам, вылучаючы значэнне ўзаемнай прыхільнасці і абавязку. Ён заахвочвае да грунтоўнага даследавання і разумення гэтай фундаментальнай тэмы ў Святым Пісанні, падкрэсліваючы яе гістарычнае і сучаснае значэнне ў стымуляванні веры і духоўнага паслухмянасці.