‘Jeremiah: De Baird-lezing van 1922’ van George Adam Smith is een wetenschappelijk onderzoek naar de bijbelse profeet Jeremiah, geschreven in het begin van de 20ste eeuw. Het werk analyseert zowel het leven als de leeringen van Jeremiah, waarbij aandacht wordt besteed aan zijn persoonlijke ervaringen, zijn psychologische diepte en zijn poëtische uitdrukkingen. Het beschrijft hoe Jeremiah zich door de complexiteiten van zijn profetieke roeping heen worstelde in een turbulente tijd voor Israël. De inleiding biedt een duidelijk kader om de daarna volgende lezingen te begrijpen; deze beginnen met een verkennning van Jeremiahs karakter en de betekenis van zijn geschriften. Smith beschrijft uitgebreid Jeremiahs introspectie, zijn worstelingen met geloof en plicht, en zijn grote invloed op de joodse spiritualiteit. Het boek reflecteert ook op hoe Jeremiahs profetieën werden beïnvloed door de historische omstandigheden van zijn tijd – vooral de naderende ballingschap in Babylonië – en legt een basis voor het bespreken van thema’s die terugkomen in zijn diepe, poëtische uitdrukkingen van verdriet, hoop en verlossing.