„Na brzegu jeziora” Émila Souvestre jest powieścią napisaną w połowie XIX wieku. Opowieść zaczyna się od refleksji nad wpływem historii na życie ludzi, gdy autor rozmyśla o pozostałościach dawnych cywilizacji i o tym, w jaki sposób one łączą się z teraźniejszością. Następnie akcja przenosi się na przygody Norvy, matki, i jej małego syna Arvinsa, którzy znalazzą się wśród grupy celtyckich jeńców przemierzających Rzym po ich porażce. Ta historia dotyka tematów cierpienia, odporności oraz stosunków pomiędzy panami a niewolnikami w kontekście rzymskich podbojów. Na początku powieści autor przedstawia trudności, z którymi muszą stawić czoła Norva i Arvins, akcentując ich emocjonalny boj o przetrwanie, gdyż należą do większej grupy Celtyków pojmanych w czasie wojskowych kampanii. Norva pokazuje niezłomną determinację, by chronić swojego syna, a Arvins, mimo trudnych okoliczności, odznacza się tą samą cichą silą. Jako niewolnicy muszą znosić chaos i okrucieństwo swego losu; w końcu są sprzedani w rzymskim mieście, gdzie panuje rozpuść. Pierwsze rozdziały przygotowują czytelnika do głębszego zrozumienia tematów takich jak poszukiwanie wolności, więzi pomiędzy matką a dzieckiem oraz historyczny kontekst niewolnictwa w starożytnym Rzymie – tematy, które zapewne przykują uwagę czytelników zainteresowanych refleksjami nad społecznością i historiami opartymi na postaciach bohaterów.