‘The Astronomy of the Bible’ van E. Walter Maunder is een wetenschappelijk commentaar op de astronomische verwijzingen die te vinden zijn in de Heilige Schrift. Het boek werd aan het begin van de 20ste eeuw geschreven. Het doel is om de kloof tussen oude spirituele inzichten en moderne astronomische kennis te overbruggen door bijbelteksten te interpreteren vanuit een astronoomisch perspectief. Dit onderzoek laat zien hoe de auteurs van de Bijbel de hemellichamen zagen en begrepen, en hoe ze hun waarnemingen in verband brachten met historische en culturele contexten. Het begin van het boek legt de basis voor een bespreking van hoe astronomische principes onze begrijping van bijbelteksten kunnen versterken. Maunder wijst op de verschillen tussen de wetenschappelijk onderbouwde standpunten van moderne astronomen en de oude overtuigingen die in de Schrift zijn neergelegd, en benadrukt dat de bijbelse verhalen niet primair wetenschappelijk van aard zijn, maar rijk aan spirituele betekenis. Hij stelt dat astronomische kennis al in de oudheid bestond en dat de verwijzingen naar het universum in de Bijbel dienen om de eigenschappen van God te verlichten, en niet om een wetenschappelijk verslag over de hemelen te geven. Maunder’s benadering uitnodigt lezers om opnieuw na te denken over de betekenis van sterren en hemelverschijnselen in het kader van geloof en spiritualiteit, waarna hij een fundamentele basis legt voor verdere exploratie in de rest van het boek.