„Astronomia w Biblii” autorstwa E. Waltera Maundera to naukowy komentarz do astronomicznych odniesień zawartych w Świętym Pismie, napisany na początku XX wieku. Celem tej publikacji jest pokonanie rozdzielu między starożytnymi duchowymi spojrzeniami a współczesnym zrozumieniem astronomii poprzez interpretację biblijnych tekstów z perspektywy nauki astronomicznej. Ta analiza pokazuje, jak autorzy Biblii postrzegali i rozumieli ciała niebieskie, łącząc swoje obserwacje z historycznymi i kulturowymi kontekstami. Wstęp do książki przygotowuje czytelnika do rozpatrzenia tego, w jaki sposób zasady astronomii mogą pomóc lepiej zrozumieć biblijne teksty. Maunder podkreśla różnice pomiędzy naukowo uzasadnionymi poglądami współczesnych astronomów a starożytnymi wierzeniami przedstawionymi w Pismie, przyznając, że biblijna narracja nie ma przede wszystkim charakteru naukowego, lecz jest bogata w duchowe znaczenia. Przedstawia również ideę, że wiedza astronomiczna istniała już w starożytności, a biblijne odniesienia do kosmosu służą raczej ilustrowaniu właściwości Boga, a nie stanowią naukowe opracowanie tematu nieba. Takie podejście Maundera zachęca czytelników, by ponownie ocenić znaczenie gwiazd i kosmicznych zjawisk w kontekście wiary i duchowości, stanowiąc przy tym podstawę dla dalszych badań w ramach całej książki.