E. Walter Maunder’ın “İncil’in Astronomisi” adlı eseri, 20. yüzyılın başlarında yazılmış ve Kutsal Kitap’ta yer alan astronomik referanslara dair bilimsel bir yorumdur. Bu çalışma, İncil metinlerini astronomik bir perspektiften yorumlayarak eski ruhsal görüşler ile modern astronomik bilgiler arasındaki boşluğu gidermeyi amaçlamaktadır. Eser, İncil’in yazarlarının gök cisimlerine nasıl baktığını ve onları nasıl anladığını ortaya koyarak bu gözlemleri tarihi ve kültürel bağlamlarla ilişkilendirir. Kitabın girişi, astronomik prensiplerin İncil metinlerinin anlaşılmasına nasıl katkıda bulunabileceğini incelemeye zemin hazırlamaktadır. Maunder, modern astronomların bilimsel bakış açıları ile Kutsal Kitap’ta yer alan eski görüşler arasındaki farklılıkları vurgulayarak, İncil anlatısının öncelikle bilimsel değil, ruhsal anlam açısından zengin olduğunu belirtir. Ayrıca, astronomik bilginin eski zamanlardan beri mevcut olduğunu ve Kutsal Kitap’taki evrenle ilgili ifadelerin gökler hakkında bilimsel bir çalışma sunmak yerine Tanrı’nın niteliklerini açıklamak amacıyla kullanıldığını savunur. Maunder’ın yaklaşımı, okuyucuları yıldızların ve gök olaylarının inanç ve ruhsallık bağlamında ne kadar önemli olduğunu yeniden düşünmeye teşvik eder ve metnin geri kalan bölümlerinde daha ileri araştırmalar yapılması için temel bir çerçeve oluşturur.