Książka „Roztynia jako sztuka” autorstwa wicehrabiny Marianne Margaret Compton Cust Alford to naukowe badanie dekoracyjnego haftu oraz jego znaczenia jako formy sztuki, napisane na końcu XIX wieku. Autorka stara się podnieść poziom percepcji roztynia z poziomu prostego rzemiosła do rangi uznawanej dyscypliny artystycznej, porównując go z innymi formami sztuki wysokiej. Alford próbuje odnaleźć historię rozwoju stylów i technik haftu, podkreślając ich estetyczne i kulturowe znaczenie na przestrzeni dziejów. W wstępie do książki autorka wyjaśnia cel swoich badań oraz zakres jej tematyki, odnosząc się do dawno ugruntowanych korzeni roztynia jako formy sztuki, które przez wiele lat były nie dość doceniane. Alford pokazuje, w jaki sposób roztynie łączy się z historią kulturową i artystyczną, wykazując związki pomiędzy różnymi cywilizacjami a ich wkładem w rozwój sztuki haftu. Podkreśla również, że cel jej pracy nie polega tylko na wypełnieniu luki w istniejącej literaturze, ale także na inspirowaniu uczonych i praktyków do dalszego rozwoju tej dziedziny. Tekst zawiera gruntowne informacje o stylach, wzorach, materiałach i technikach stosowanych w haftu, pokazując, że ma on takie samo znaczenie jak inne tradycyjnie uznawane formy sztuki.