«موسیقی: هنری و زبانی» اثر والتر ریموند اسپالدینگ، اثری علمی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر بر درک و appreciation موسیقی تمرکز دارد و با بررسی دستور زبان و ساختار آن، در پی پرورش فهمی عمیقتر و عشقی بیشتر به این شکل هنری است. هدف کتاب آن است که به خوانندگان در درک پیچیدگیهای موسیقی و نیروهای عاطفی و فکری آن یاری رساند و آنان را به مشارکتی فعال، نه لذتبری منفعلانه، تشویق کند. بخش آغازین کتاب بر ماهیت گریزان موسیقی تأکید میگذارد و بیان میکند که موسیقی، با وجود برانگیختن واکنشهای عاطفی عمیق، در برابر تعریفهای قطعی مقاومت میکند. اسپالدینگ عناصر مهمی مانند ریتم و صدا را بررسی میکند و نشان میدهد که موسیقی همچون زبانی برای بیان احساسات عمل میکند. متن روشهایی را پیشنهاد میکند که شنوندگان از طریق آنها بتوانند درک موسیقایی خود را پرورش دهند و بر اهمیت آشنایی با قطعات و درگیری فکری با آنها برای درک واقعی غنا و ژرفایشان تأکید میکند. افزون بر این، نویسنده بینشهایی درباره مفاهیم بنیادین موسیقی، از جمله دستور زبان موسیقایی و اهمیت ساختار کلی، ارائه میدهد و زمینه را برای بررسی مفصلتر این موضوعات در فصلهای بعدی فراهم میسازد.