„Fanny: studium” Ernsto Feydeau to romans napisany na końcu XIX wieku. Akcja narracyjna skupia się na bohaterze, który doznaje emocjonalnego chaosu z powodu miłości do Fanny – pięknej i zdawałoby się niedostępnej kobiety, zamężnej i matki dzieci. Wstępny fragment utworu przybija ton melancholii i introspekcji, opisując rozpacz i tęsknotę bohatera, a także zarysowując złożone stosunki pomiędzy nimi, cechujące się tęsknotą, zazdrością i poświęceniami. Na początku historii bohater rozmyśla o swoim samotnym życiu w miejscu położonym wzdłuż oceanu, co pokazuje, że pragnie samotności spowodowanej bólem serca. Żali się na niewzajemną miłość do Fanny, opisując jej piękno i delikatność, a jednocześnie wyjaśniając przeszkody, które ich oddzielają. Jego zauroczenie jest tak wyraźne, że opowiada o momentach, gdy przebywa pomiędzy błogim snem a bolesną rzeczywistością. Tę emocjonalną złożoność dodatkowo wzmacnia jego świadomość bólu i zazdrości towarzyszących miłości do osoby, która należy komuś innemu. Wstępny fragment skutecznie oddaje życie pełne tęsknoty i cierpienia wynikającego z zakazanej miłości.