„Być chłopcem” Charlesa Dudleya Warnera to refleksyjna opowieść, bogata w opisy doświadczeń i radości chłopięcych lat, napisana prawdopodobnie pod koniec XIX wieku. Tekst przedstawia nostalgiczne i pełne humoru obrazy życia na farmie, ukazując proste przyjemności oraz wyjątkowe wyzwania, z jakimi mierzą się chłopcy, przechodząc przez dzieciństwo — czas pełen ciekawości, obowiązków i beztroskich przygód. Początek utworu nadaje mu ujmujący ton, wprowadzając główne idee związane z byciem chłopcem w sielskiej Nowej Anglii. Warner rozpoczyna od stwierdzenia, że najlepszą rzeczą na świecie jest być chłopcem, ceniąc wolność, jaką to oznacza, nawet pośród obowiązków związanych z pracą na farmie. Narracja wciąga czytelnika w sceny młodzieńczej żywiołowości, takie jak powożenie wołami i obcowanie ze zwierzętami gospodarskimi, a także szczerze ukazuje często humorystyczne zawiłości życia na farmie, na przykład uczenie krów łaciny. Początkowe rozdziały barwnie przedstawiają codzienne obowiązki i rozpraszające zajęcia, które wypełniają chłopcu czas, tworząc podstawę do późniejszego zgłębiania zarówno zalet, jak i niedorzeczności młodości w kolejnych opowieściach.