«نامههای ناپلئون به ژوزفین، ۱۷۹۶–۱۸۱۲» اثر ناپلئون اول، امپراتور فرانسه، مجموعهای از مکاتبات شخصی است که در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم نوشته شدهاند. این مجموعه نگاهی منحصربهفرد به زندگی خصوصی و احساسات ناپلئون بناپارت ارائه میدهد؛ هنگامی که او در دورهای که با افزایش نفوذ سیاسی و نظامیاش مشخص میشد، رابطهٔ پرتلاطم خود با همسرش، ژوزفین دو بوآرنه، را پیش میبرد. نامهها به موضوعاتی چون عشق، دلتنگی و فشارهای رهبری میپردازند و احساسات پرشور ناپلئون و نیز آسیبپذیریهای او را به تصویر میکشند. در آغاز مجموعه، ناپلئون با شور و حرارت برای ژوزفین مینویسد و در خلال لشکرکشیهای نظامیاش، محبت عمیق و نگرانی خود دربارهٔ سلامت و آسایش او را ابراز میکند. نامههای او مردی را نشان میدهند که عشق سراپایش را فراگرفته و اغلب میان وظایفش و اشتیاقش برای بودن در کنار او گرفتار است. او آمیزهای از دلباختگی و حسادت را بیان میکند که با اشتیاقی همیشگی برای دریافت خبری از او همراه است. نامههای آغازین، با درهمآمیختن زمینهٔ سیاسی و احساسات شخصی، لحن مکاتبات پس از خود را شکل میدهند و از دریچهٔ رابطهٔ یکی از نامدارترین چهرههای تاریخ با ژوزفین، تصویری چندوجهی از او ترسیم میکنند.