«Лісце на ветры» А. Г. Гардзінера — гэта зборнік эсэ, напісаных у пачатку XX стагоддзя ў ваенны час. У эсэ адлюстраваны назіранні і разважанні Гардзінера пра жыццё і грамадства, а таксама пра чалавечую натуру; часта яны прасякнуты гумарам і асабістымі анекдотамі. Твор служыць літаратурнай разрадкай на фоне Першай сусветнай вайны, фіксуючы момант самааналізу і разважанняў пра свет. У пачатку зборніка чытач знаёміцца з думкамі аўтара, калі той едзе цягніком позна ўначы. Ён аказваецца адзін у купэ, што выклікае пачуццё свабоды і самарэфлексіі. Аднак гэтае адзіноцтва на імгненне парушае камар, які становіцца каталізатарам разважанняў аўтара пра свабоду, суіснаванне і дзівацтвы жыцця. Гардзінер з гумарам апісвае свае безвыніковыя спробы злавіць камара, што ў выніку прыводзіць яго да філасофскага ўсведамлення мімалётнай, але агульнай прыроды жыцця. Гэты пачатак задае тон усяму зборніку, запрашаючы чытачоў пазнаёміцца з захапляльнымі поглядамі Гардзінера на паўсядзённы досвед і больш шырокую чалавечую сутнасць.