Zbiór esejów „Liście w wietrze” autorstwa A.G. Gardinera powstał na początku XX wieku, w okresie wojny. Eseje odzwierczają spojrzenia autora na życie, społeczność oraz ludzką naturę; często są bogate w humor i osobiste anegdoty. To literacki utwór napisany w kontekście I wojny światowej, który oddaje atmosferę introspekcji i refleksji nad światem. W openingu zbioru czytelnik poznaje rozmyślania autora podczas podróży pociągiem w późną noc – przebywa sam w wagonie, co wywołuje u niego poczucia wolności i samorefleksji. Tę samotność na chwilę przerywa obecność komara, który staje się pretekstem do dalszych rozmyślań o wolności, współistnieniu i dziwactwach życia. Gardiner humorystycznie opisuje swoje bezskuteczne próby złapania komara, co w końcu doprowadza go do filozoficznej refleksji nad przelotnością i wspólnością ludzkiego istnienia. Taki ton wpływa na całość zbioru, zachęcając czytelników do eksploracji ciekawych perspektyw autora na temat codziennych doświadczeń i ogólnej sytuacji ludzkiej.