„Historia sztuki w starożytnym Egipcie, tom 1 (z 2)” autorstwa Perrota i Chipiez to dzieło historyczne napisane na końcu XIX wieku. Cel tej publikacji jest przedstawienie kompleksnego rozumienia rozwoju sztuki i architektury starożytnego Egiptu od jej początków po jej związek z innymi starożytnymi cywilizacjami oraz znaczenie w szerszym kontekście historii sztuki. Tekst próbuje prześledzić ewolucję egipskiej sztuki, analizując jej związki z kulturą, religią i społecznymi strukturami tego okresu. Wstęp do tomu stanowi podstawę dla dalszego badania cywilizacji egipskiej, podkreślając konieczność rozumienia starożytnych form sztuki w ich historycznym kontekście. Autorzy twierdzą, że sztuka jest kluczowym wskaźnikiem wartości i wierzeń danej cywilizacji; egipska sztuka, choć nie charakteryzuje się indywidualną ekspresją, odzwiercza kolektywny duch społeczności. Przedmowa zwraca również uwagę na transformacyjne odkrycia w egiptologii, które nastąpiły po pracach starożytnych historyków takich jak Herodot, pokazując, jak badania współczesne zmieniły nasze rozumienie antyki. W sumie ten fundamentalny tom stanowi podstawę dla dogłębnego badania egipskiej sztuki, jej charakterystyk oraz trwałego wpływu na historię sztuki.