„Maria: Bóg miłości” Petera Nansena to powieść napisana na końcu XIX wieku. Opowieść skupia się na centralnej postaci – Marii – i eksploruje tematy miłości, oddania oraz złożoności relacji, patrząc na nie przez pryzmę głęboko refleksyjnego bohatera. Nansen porusza kwestię romantycznego idealizmu w konfrontacji z surowymi realnościami miłości i oczekiwaniami społecznymi. W prologu czytelnik poznaje gorącego, introspektywnego narratora, który wyraża głębokie uczucia do Marii – osoby, która stanowi w jego oczach ideał kobiety. On rozmyśla nad ich związkiem, kontrastując trwałość swojej miłości do niej z krótkotrwałymi relacjami z innymi kobietami. Gdy narrator stara się poradzić z bólem mogącego utraty Marii, wychwala jej czystość, niewinność i wewnętrzną piękność, wciągając czytelnika w świat jego romantycznych tęskni i filozoficznych rozmyślań o głębszym znaczeniu miłości. Ton powieści jest zarówno pełen czci, jak i melancholii; to stwarza podstawę dla rozgrywania się złożonej historii miłości, w której pojawiają się tematy pragnienia, straty i samorozumienia.