«Ύμνος εις την Αθηνά» اثر کوستیس پالاماس، شعری غنایی است که در اواخر قرن نوزدهم سروده شده است. این شعر ادای احترامی است به آتنا، الههٔ خرد و جنگاوری، و ستایش خود را از شهر آتن بیان میکند؛ شهری که همچون شهری الهی و پیوندخورده با شکوه فرهنگی و فکری به تصویر کشیده میشود. متن از طریق تصاویر evocative و نمادپردازی غنی، مضامینی چون میهندوستی، حرمت نهادن به امر الهی و تجربهٔ انسانی در نسبت با آرمانهایی را بازتاب میدهد که آتنا نمایندهٔ آنهاست. بخش آغازین شعر آتنا را معرفی میکند و جوهره و اهمیت او را برای شهر آتن به تصویر میکشد. شعر با ستایشهایی از الهه آغاز میشود و او را به چراغی برای پاکی، خرد و پیروزی تشبیه میکند. شاعر به آتن همچون مکانی مقدس مینگرد که تأثیر الهی آن را شکل داده و سرشار از ارجاعات تاریخی و زیبایی چشماندازهایش است. هنگامی که تولد الهه و نقش او در حفاظت از شهر را توصیف میکند، احساسات شخصی را با غرور جمعی درهم میآمیزد و تلویحاً میگوید که فضایل آتنا در ژرفای دل آتنیها طنینانداز است و روحیهٔ ماندگار و پیوند آنان با میهنشان را برجسته میکند.