«هنر تصویرسازی» نوشتهٔ سی. اچ. اسپرجن، مجموعهای از سخنرانیهاست که بر استفاده از تصویرسازی در موعظه تمرکز دارد و در اواخر قرن نوزدهم نوشته شده است. این اثر بر اهمیت استعارهها، حکایتها و دیگر شکلهای زبان تصویرگر برای افزایش وضوح و جذابیت موعظهها تأکید میکند. اسپرجن میکوشد واعظان را به ابزارهای مؤثری مجهز کند تا حقایق عمیق معنوی را به شیوهای برای همهٔ مخاطبان قابلفهم منتقل کنند. نویسنده در آغاز متن، مفهوم تصویرسازی در موعظهها را با تشبیه آنها به پنجرههایی که نور را به اتاقی تاریک راه میدهند معرفی میکند؛ پنجرههایی که مفاهیم انتزاعی را ملموستر و قابلدرکتر میسازند. او بهویژه به تعالیم عیسی اشاره میکند؛ کسی که اغلب برای انتقال مؤثر اندیشههای پیچیده از تمثیلها استفاده میکرد. اسپرجن روشهای گوناگون گنجاندن تصویرسازیها را بررسی میکند و توانایی آنها را در زندهتر کردن موعظهها، حفظ توجه مخاطبان و کمک به درک آموزههای الهیاتی برجسته میسازد. او در سراسر این بخش آغازین بر تعادل لازم میان آموزش مستحکم اعتقادی و استفادهٔ سنجیده از زبان تصویرگر تأکید میکند و بر این باور است که استعارههای بهخوبی انتخابشده میتوانند تجربهٔ موعظه را بهطور چشمگیری غنیتر کنند.