„Sztuka ilustracji“ autorstwa C.H. Spurgeona to zbiór wykładów dotyczących używania ilustracji w kazaniach, napisany u schyłku XIX wieku. W tym dziele podkreśla się znaczenie metafor, anegdot oraz innych form języka ilustracyjnego dla zwiększenia jasności i przyjazności przekazu kazań. Spurgeon ma za cel udostępnienie kaznodziejom skutecznych narzędzi do prezentacji głębokich duchowych prawd w sposób zrozumiały dla wszystkich słuchaczy. Na początku tekstu autor definiuje pojęcie ilustracji w kazaniach, porównując je z oknami, które wpuszczają światło do ciemnej izby – dzięki temu abstraktywne koncepcje stają się bardziej zrozumiałe i przyjazne dla odbiorcy. W szczególności odnosi się do nauczania Jezusa, który często używał przypowieści do skutecznego prezentowania złożonych idei. Spurgeon omawia różne metody włączania ilustracji do kazani i podkreśla, jak one mogą ożywić treść przekazu, utrzymać uwagę słuchaczy oraz pomóc w zrozumieniu teologicznych doktryn. W całym tym rozdziale akcentuje konieczność zachowania równowagi między solidnym nauczaniem a umiarem stosowanym językiem ilustracyjnym, twierdząc, że dobrze wybrane metafory mogą znacząco wzbogacić doświadczenie słuchania kazań.