„Historia epidemii w Wielkiej Brytanii, tom 1 (z 2)” autorstwa Charlesa Creightona to dzieło historyczne napisane na końcu XIX wieku. Praca zajmuje się występowaniem i wpływem epidemii w Wielkiej Brytanii od roku 664 po śmierć czarnej śmiertci w latach 1665–1666, dokładnie analizując różne istotne wybuchy chorób oraz ich społeczno-gospodarcze konsekwencje na przestrzeni wieków. Na początku tego tomu Creighton określa ramy i chronologię rozpatrywanych zdarzeń, zaczynając od najwcześniejszej zarejestrowanej epidemii w 664 roku, o której wspomina Beda w swojej „Historii Kościelnej”. Autor wyjaśnia kontekstualne aspekty tych wybuchów chorób, zwłaszcza związek między głodem a chorobami w średniowiecznej Wielkiej Brytanii, oraz sposób, w jaki te czynniki wpływały na społeczne zmiany. Opisuje również metodę, którą zastosował przy składaniu różnych źródeł historycznych i medycznej literatury, aby stworzyć pierwszą kompleksową historię epidemiologii dotyczącą Wielkiej Brytanii i Irlandii. Taki wstęp umożliwia dokładne badanie tego, w jaki sposób te epidemie wpłynęły na zdrowie publiczne, struktury społeczne oraz warunki gospodarcze przez długi okres czasu.