„Sibiria szlakem lądowym z Pekinu do Petersburga” autorstwa Aleksandra Michiego to dzieło historyczne napisane w połowie XIX wieku. W tym tekście autor opowiada o swojej podróży z Chin do Rosji przez Mongolię i Syberię, dokładnie opisując widoki, kultury oraz doświadczenia zdobyte na tej drodze. Celem książki jest przybliżenie czytelnikowi tego w większości nieodwiedzanego szlaku, a jak wskazuje przedmowa, ma ona także służyć jako źródło nowej wiedzy o przebywanych regionach. W rozdziale otwarcia Michie wyjaśnia, co skłoniło go do podjęcia tej podróży – inspiracją byli wcześniejsi podróżnicy oraz chęć poznania tajemnic mniej znanych obszarów. Porównuje trudności i niewygody podróży morskiej z urokiem północnego szlaku, który przebiega przez surowe klimaty i nieznane krajobrazy. Opisuje również zmiany społeczne w Chinach w tamtym okresie, zwłaszcza dotyczące dostępu obcokrajowców oraz restrykcji narzuconych przez lokalne władze, co stanowi przygotowanie do opowieści o jego własnych podróżach. Cała narracja jest bogata w obserwacje dotyczące geografii, lokalnych zwyczajów oraz dynamiki interakcji między obcokrajowcami a mieszkańcami tych regionów, co skutecznie wciąga czytelnika w historyczny kontekst tej podróży.