«دوشیزه دو موپن، جلد اول (از ۲ جلد)» نوشتهٔ تئوفیل گوتیه، رمانی است که در اوایل قرن نوزدهم نوشته شده است. این کتاب به کاوش در مضمونهای هویت، عشق و هنجارهای اجتماعی میپردازد و شخصیت جذاب مادلن دو موپن را در کانون خود قرار میدهد؛ زنی که در چارچوب محدودیتهای دوران خویش در جستوجوی ماجراجویی و آزادی است. داستان نویدبخش درهمتنیدن عشق و تأملات هستیشناختی است و از کاوشی عمیق در امیال انسانی و انتظارات اجتماعیای حکایت دارد که اغلب با آنها همراهاند.» آغاز «دوشیزه دو موپن» راویای را معرفی میکند که دربارهٔ زندگی یکنواخت خود، سرشار از روزمرگی و اشتیاقی پنهان به ماجراجویی، تأمل میکند. راوی با وجود ماهیت عادتوار روزهایش، عمیقاً از نارضایتی و بیقراری خود آگاه است و در آرزوی هیجان تجربههای خارقالعاده به سر میبرد. او از فقدان هیجان در زندگیاش میگوید و تجربههای خدمتکار کسلکنندهاش را بازگو میکند؛ خدمتکاری که جهان را گشته، اما از حساسیتی برای درک ارزش زندگی برخوردار نیست. این تقابل، مضمون اشتیاق به وجودی سرزندهتر و ماجراجویانهتر را برجسته میکند و زمینه را برای کاوش هویت و جستوجوی آزادی فراهم میسازد؛ موضوعاتی که در ادامهٔ رمان展开 خواهند شد. لحن دروننگرانهٔ اثر از خوانندگان دعوت میکند تا در پسزمینهٔ قراردادهای اجتماعی، در تأملات راوی دربارهٔ زندگی، ملال و جستوجوی معنا سهیم شوند.