«Romans et contes» نوشتهٔ تئوفیل گوتیه مجموعهای از آثار داستانی است که احتمالاً در اواخر قرن نوزدهم نوشته شدهاند. روایت آغازین، اکتاو دو ساویل، جوانی را معرفی میکند که از بیماری مرموزی رنج میبرد؛ بیماریای که با وجود ظاهر سالم او، بهآرامی وجودش را تحلیل میبرد. محور موضوعات مورد بررسی در کتاب احتمالاً عشق، نومیدی و تضاد میان نیروی حیاتی و مالیخولیا است. در آغاز «Romans et contes»، با اکتاو دو ساویل آشنا میشویم که ظاهراً کاملاً سالم است، اما گرفتار عارضهای توضیحناپذیر شده که باعث میشود بیشازپیش احساس کند از زندگی جدا افتاده است. هنگامی که او درمانهای گوناگونی را، بیآنکه نتیجهای حاصل شود، تجربه میکند، آشکار میشود که مبارزهٔ او بیش از آنکه جسمانی باشد، روانی است—او نومیدی عمیق وجودی را تجربه میکند، احساس میکند نیرویش تحلیل رفته و از شادی گسسته است. ورود دکتر بالتازار شربونو نوید رویکردی متفاوت را میدهد و نشان میدهد که بیماری اکتاو از فقدان اراده برای زندگی ناشی میشود؛ این امر به تعامل جذاب ذهن و بدن اشاره دارد و زمینه را برای روایتی سرشار از پیچیدگی و ژرفای عاطفی فراهم میکند.