„Romans et contes” Théophile’a Gautiera to zbiór utworów fabularnych, napisanych prawdopodobnie pod koniec XIX wieku. Narracja otwierająca przedstawia Oktawa de Saville’a, młodego mężczyznę cierpiącego na tajemniczą dolegliwość, która powoli go wyniszcza, mimo że z pozoru cieszy się zdrowiem. Można przypuszczać, że główne tematy książki koncentrują się wokół miłości, rozpaczy oraz kontrastu między witalnością a melancholią. Na początku „Romans et contes” poznajemy Oktawa de Saville’a, który wydaje się zupełnie zdrowy, a jednak dręczy go niewytłumaczalna przypadłość sprawiająca, że coraz bardziej odsuwa się od życia. Podejmowane przez niego różne próby leczenia nie przynoszą rezultatów, a jego zmagania okazują się raczej natury psychicznej niż fizycznej — doświadcza głębokiej rozpaczy egzystencjalnej, czując się pozbawiony sił i odłączony od radości. Przybycie doktora Baltazara Cherbonneau zapowiada odmienne podejście; sugeruje on, że źródłem dolegliwości Oktawa jest brak woli życia, wskazując na intrygujące wzajemne oddziaływanie umysłu i ciała oraz przygotowując grunt pod narrację pełną emocjonalnej złożoności i głębi.