«بیمارستانهای قرون وسطایی انگلستان» اثر روتا مری کلی، گزارشی تاریخی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر اهمیت و نقش بیمارستانها را در انگلستان قرون وسطی بررسی میکند؛ بیمارستانهایی که در دورهای که زیرساختهای بهداشت عمومی ابتدایی بود، بهعنوان نهادهای مراقبت و خیریه برای بیماران، ناتوانان و رهگذران فعالیت میکردند. نویسنده میکوشد روشن سازد که این بیمارستانها چگونه جزئی جداییناپذیر از بافت اجتماعی قرون وسطی بودند و چگونه فراتر از کمک پزشکی صرف، نظامی کامل برای حمایت از جمعیتهای آسیبپذیر فراهم میکردند. در آغاز روایت، مقدمه نقش حیاتی اما کمترشناختهشدهای را که بیمارستانها در سراسر دورهٔ قرون وسطی ایفا میکردند، تشریح میکند. نویسنده تأکید دارد که این نهادها، برخلاف آنچه خوانندگان امروزی ممکن است انتظار داشته باشند، ماهیتی پزشکی نداشتند، بلکه عمدتاً کلیسایی بودند و هم بر مراقبت معنوی و هم بر تأمین نیازهای جسمانی افراد نیازمند تمرکز داشتند. به انواع گوناگون بیمارستانها، از جمله بیمارستانهای ویژهٔ جذامیان، رهگذران و فقرا، اشاره میشود. نمونههای مشخص، مانند تأسیس بیمارستان مهم سنت بارتولومیو و بیمارستان سنت توماس در کانتربری، تکامل این پناهگاههای مهماننواز را نشان میدهند؛ پناهگاههایی که خود را با نیازهای متغیر اجتماعی آن زمان سازگار میکردند. این بخش آغازین زمینه را برای بررسی عمیقتر تاریخهای پیچیده و کارکردهای گوناگون بیمارستانهای قرون وسطایی در سراسر انگلستان فراهم میسازد.