«اشعار: شبانی و مزامیر» اثر کشیش بنجامین کوپلند، مجموعهای از اشعار است که احتمالاً در اواخر قرن نوزدهم سروده شدهاند. این کتاب به بررسی مضامینی چون طبیعت، معنویت و تجربهٔ انسانی میپردازد و جوهرهٔ زندگی شبانی را درهمتنیده با تأملات دینی به تصویر میکشد. اشعار همچون سفری تأملبرانگیز عمل میکنند و از رهگذر بیانی شاعرانه، بینشهایی دربارهٔ زیباییهای زندگی و رنجهای آن ارائه میدهند. این مجموعه شامل اشعار گوناگونی است که آرامش روستا، شکوه آفرینش و پیوندهای عاطفی عمیق انسانها با عشق و فقدان را برمیانگیزند. آثار کوپلند به شادیهای طبیعت میاندیشند؛ چنانکه در قطعاتی که فرارسیدن بهار یا شیرینی هوای چمنزار را جشن میگیرند، این امر دیده میشود، و در عین حال به مضامین تاریکتری همچون سوگ و اشتیاق نیز میپردازند، بهویژه در اشعاری که فقدان و امید به زندگی جاودان را موضوع خود قرار دادهاند. نویسنده از طریق تصویرپردازیهای غنی و ژرفاندیشی سنجیده، خوانندگان را دعوت میکند تا هم در زیبایی زمین و هم در وعدهٔ وجودی روحانی فراتر از این زندگی، آرامش بیابند.