„Samokontrola, jej królewskie stanowisko i wspaniałość“ autorstwa Williama George’a Jordana to filozoficzny traktat napisany na końcu XIX wieku. W tym dziele rozpatruje się pojęcie samokontroli jako istotnej cnoty, podkreślając jej znaczenie zarówno dla osobistego rozwoju, jak i dla panowania nad własnym życiem. Autor zajmuje się naturą ludzkiego potencjału, podkreślając, że prawdziwe wielkość nie jest determinowana wyłącznie wrodzonymi cechami, lecz kultivacją samodyscypliny i autokontroli. W pierwszych rozdziałach książki rozmawia się o dwóch aspektach natury człowieka: jako produktu boskiej kreacji oraz jako osoby zdolnej do samostanowego kształtowania swojej świadomości i losu. Jordan sprzeciwia się koncepcji fatalizmu, podkreślając, że każdy człowiek nosi odpowiedzialność za to, jak kształtuje swój los poprzez samokontrolę. Używa metafor dotyczących królewskiego stanowiska i służby, by pokazać, jak poddanie się słabostom czyni z nas niewolników okoliczności, natomiast opanowanie siebie sprawia, że stajemy się panami swojego losu. Ten ton przygotowuje czytelnika na dalsze rozdziały, w których zostaną dokładniej przedstawione głębokie wpływy samodyscypliny na osobisty sukces i szczęście.