«سه پدرخوانده» نوشتهٔ پیتر بی. کاین رمانی است که در اوایل قرن بیستم، بهطور مشخص حدود سال ۱۹۱۳، نوشته شده است. داستان سه یاغی را دنبال میکند که در موقعیتی غیرمنتظره قرار میگیرند؛ موقعیتی که زمانی که پس از مرگ مادر هنگام زایمان در بیابان، ناچار میشوند از نوزادی یتیم مراقبت کنند، شخصیت و عزم آنان را میآزماید. کتاب به موضوعاتی چون رستگاری، فداکاری و قدرت دگرگونکنندهٔ عشق میپردازد. در روایت، سه راهزن که با نامهای «بدترین مرد بد»، «مرد بدِ زخمی» و «جوانترین مرد بد» شناخته میشوند، مبلغ هنگفتی از بانکی میدزدند، اما مأموران قانون در تعقیب آنان هستند. هنگامی که به بیابان میگریزند، با زنی در حال مرگ روبهرو میشوند که در آستانهٔ زایمان است. پس از مرگ تراژیک او، قول میدهند از پسر نوزادش، رابرت ویلیام توماس، مراقبت کنند. در سراسر سفر دشوارشان از میان سرزمین خشن به سوی امنیت، مردان با چالشهای جسمانی و دوراهیهای اخلاقی روبهرو میشوند. احساس مسئولیت فزایندهٔ آنان نسبت به کودک سرانجام به رشد عمیق شخصیتشان میانجامد و نشان میدهد که چگونه قهرمانانی نامحتمل میتوانند در موقعیتهای مرگ و زندگی، از طریق اعمال شفقت و شجاعت ظهور کنند.
صفحهٔ ویکیپدیا دربارهٔ این کتاب: en.wikipedia.org/wiki/The_Three_Godfathers_(novel))