«ساکنان ماه» اثر جوزپ موراتó، اثری داستانی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این رمان مجموعهای از شخصیتها را در روستایی دلنشین به نام پلانِیِس معرفی میکند و بهویژه زندگی شخصیت برجستهای به نام رافل ویلار، معروف به بارابولا، و رابطهٔ پیچیدهٔ او با همسرش، کارمه، را بررسی میکند. روابط اجتماعی میان روستاییان که با طنز و گاهگاه با درام آمیخته است، از مضمون کلیِ دوستی، عشق و دشواریهای ذاتیِ زندگی اجتماعی حکایت دارد. آغاز داستان صحنهای مفصل را ترسیم میکند که در آن گروهی از افراد برای نشست «ساکنان ماه» در اتاقی کمنور گرد هم میآیند و گفتوگوهایشان به بحثهایی سبکدلانه دربارهٔ شیوهٔ ادارهٔ داخلی گروه، بهویژه زمان برگزاری گردهماییهای شبانهشان، کشیده میشود. شخصیتهایی مانند تِرِرِمۆل و فِرِسکِس وارد گفتوگوهایی پرشور میشوند، و اشاراتی به تنشهای پنهان و ویژگیهای خاص شخصیتی، از شبکهای غنی از روابط حکایت دارد. پس از این بحثهای سرگرمکننده، کانون روایت به بارابولا معطوف میشود؛ دلتنگی او برای کارمه به آشفتگی درونیاش دامن میزند. با شکلگیری طوفان، تصویری زنده از وضعیت عاطفی بارابولا آشکار میشود و نویدبخش تحولاتی جذاب در تلاش او برای یافتن عشق و پذیرش، در پسزمینهٔ زندگی روستاییِ سرگرمکننده و آشفته است.