«Успаміны пра даўнія часы» Хасэ Сары́льі — гэта збор асабістых успамінаў і разважанняў, напісаных у канцы XIX стагоддзя. Тэкст прапануе інтымнае даследаванне жыцця аўтара, асабліва падкрэсліваючы яго ўзлёт у літаратурным свеце і асабістыя выпрабаванні, з якімі ён сутыкнуўся, у тым ліку страту сям’і і змены сацыяльнага становішча. Сары́лья, вядомы іспанскі паэт, аўтар такіх твораў, як «Дон Хуан Тэнорыа», з’яўляецца галоўнай постаццю гэтага аповеду, падрабязна распавядаючы як пра сваё мінулае, так і пра развіццё іспанскай літаратуры. У пачатку твора падаецца кранальны ўспамін пра значны момант у жыцці Сары́льі — пахаванне яго калегі-пісьменніка Ларры, якое адзначае пераходны этап у іспанскім літаратурным ландшафце. Дзякуючы яркім вобразам Сары́лья напаўняе свае ўспаміны эмоцыямі, апісваючы, як ён чытаў вершы на магіле Ларры і тым самым адзначаючы гэтую падзею як пераломны момант для ўласнай паэтычнай ідэнтычнасці. Апавяданне разгортваецца праз разважанні пра раннія гады жыцця Сары́льі, раскрываючы цяжкасці, памкненні і ўплывы, якія сфарміравалі яго творчы шлях на фоне Іспаніі, што змянялася. Гэты пачатак задае тон настальгіі і моцнаму жаданню ўшанаваць мінулае, адначасова асэнсоўваючы складанасці сучаснасці аўтара, і запрашае чытачоў да глыбокага даследавання памяці і мастацтва.