„Ostatnie dni skazańca na śmierć” Victora Hugo to powieść napisana na początku XIX wieku. To budzące do refleksji dzieło dotyka bolesnych psychicznych doświadczeń osoby skazanej na śmierć, skupiając się na jej emocjonalnym chaosie i egzystencjalnych rozmyślaniach w oczekiwaniu egzekucji. Przez tę bolesną opowieść Hugo krytykuje moralne implikacje kary śmierci oraz społeczne struktury, które ją utrzymują. Na początku narracji protagonista przedstawia się jako osoba skazana na śmierć, walcząca z chłodnym ciężarem nadchodzącego losu. Opowiada o swoim surrealistycznym codziennym życiu w więzieniu Bicêtre, gdzie monotonię uwięzienia przerwują myśli o śmierci i krótkotrwałe wspomnienia o wolności. Podczas walki z strachem i rozpaczą skazany rozmyśla nad szerszymi konsekwencjami swojej kary, podważając naturę sprawiedliwości i ludzkiej empatii. Taka ponura atmosfera zachęca czytelników do zastanowienia się nad głębokimi filozoficznymi pytaniiami o życiu, moralności i istocie człowieka, wraz z rozumieniem wewnętrznej walki protagonisty.
Strona Wikipedii o tej książce: fi.wikipedia.org/wiki/Kuolemaantuomitun_viimeinen_p%C3%A4iv%C3%A4