„Kobieta, która utraciła swego malarza” autorstwa Paula Bourgeta to powieść napisana prawdopodobnie na początku XX wieku. Opowieść dotyka tematów sztuki, autentyczności i ludzkich relacji, przybliżając czytelnikowi świat kolekcjonerów dzieł sztuki, krytyków oraz amatorów tej dziedziny. Narracja jest zbudowana na doświadczeniach malarza i jego interakcji z uroczną kobietą, która stanowi ośrodek wydarzeń związanych ze światem sztuki. W openingu powieści prezentuje się złożona sieć emocji i relacji pomiędzy bohaterami. Autor, który sam jest malarzem, reflektuje nad swoimi uczuciami do tej kobiety, mieszając wspomnienia o wspólnych chwilach z rozmyślami artystycznymi. Gdy przygotowuje się do opuszczenia Paryża bez pożegnania, opowiada historie związane z zazdrością i pragnieniem, wynikającymi z jej flirtów z innymi mężczyznami, zwłaszcza z młodym Édouardem de Bonnivetem. Czytelnik poznaje świat, w którym autentyczność dzieł sztuki jest poddana dyskusji; w tym kontekście autor rzuca światło na własne poczucia nieadekwatności i tęsknoty związane z tą enigmatyczną kobietą. Podczas podróży do Mediolanu odkrywają się dalsze aspekty miłości, straty oraz nieuchwytnego charakteru artystycznego geniuszu.