„Teoria i praktyka budowy fortepianów” Williama Braida White’a to publikacja naukowa napisana na początku XX wieku. Dzieło szczegółowo omawia zasady i metody stosowane przy budowie fortepianów, koncentrując się w szczególności na akustyce oraz elementach konstrukcji mechanicznej wpływających na powstawanie dźwięku. Jest skierowane zarówno do przyszłych budowniczych fortepianów, jak i do osób zainteresowanych zrozumieniem złożonego rzemiosła, które stoi za współczesnymi fortepianami. Początek dzieła uzasadnia potrzebę stworzenia wyczerpującego opracowania na temat budowy fortepianów, wskazując na znaczne zapotrzebowanie na tego rodzaju wiedzę w branży muzycznej. White wprowadza w temat, omawiając ewolucję pianoforte i podkreślając konieczność gruntownego rozumienia akustyki w procesie projektowania. Zarysowuje znaczenie poszczególnych elementów, takich jak struny i płyta rezonansowa, oraz wskazuje, że znajomość tych mechanizmów ma kluczowe znaczenie dla poprawy jakości i funkcjonalności fortepianów. Tekst przygotowuje grunt pod praktyczne, techniczne podejście skierowane do osób pragnących pogłębić swoją wiedzę o wytwarzaniu fortepianów.