„Święte drzewo: ese o poezji i krytyce” T.S. Eliota to zbiór literackich esejów napisanych na początku XX wieku. Praca dotyka różnych aspektów poezji i krytyki, odzwiercza myśli Eliota o rozwoju literackich praktyk oraz roli poety i krytyka w społeczności. Omawia znaczenie tradycji, związek między starymi a nowymi dziełami oraz prawidłową funkcję krytyki w literaturze. Wstępny tekst prezentuje punkt widzenia Eliota na temat literackiej krytyki, reflektując nad twórczością Matthew Arnolda i Romantycznej Generacji. Krytykuje nadmierną akcentację osobistych uczuć w krytyce oraz skłonność krytyków do odchylania się od istotnego zadania – zrozumienia samej literatury. Eliot twierdzi, że prawdziwa krytyka powinna uwzględać historyczny kontekst i wpływ dzieł przeszłości na współczesną literaturę. Podkreśla konieczność angażowania się w całą literacką tradycję, argumentując, że wartość poety jest zasadniczo powiązana z jego zrozumieniem i stosunkiem do tekstów współczesnych i historycznych. To otwiera drogę dla głębszego badania natury poetycznego wyrazu oraz roli krytyka w formułowaniu i ochronie tej formy sztuki.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/The_Sacred_Wood