„Superstycje i siła” autorstwa Henry’ego Charlesa Lea to dzieło historyczne napisane na końcu XIX wieku. Książka bada związki między prawem, superstycjami a społecznymi normami, od czasów prymitywnych po współczesność, analizując dawne zwyczaje i przepisy dotyczące takich praktyk prawnych jak sądownicze stawki, próby i tortury. Autor rozpatruje kulturowy kontekst, w którym te procesy prawne rozwinęły się, dając przybliżenie do złożoności sprawiedliwości i społecznego porządku w różnych cywilizacjach. Na początku dzieła znajduje się przedmowa, w której autor wyjaśnia swoje zamiary i podkreśla historyczne powiązanie prawa z rozwojem cywilizacji. Lea prezentuje koncepcję przestępczości jako wykroczenia osobistych, a nie społecznych, zajmując się strukturami wczesnych systemów prawnych, które w dużej mierze opierały się na solidarności rodzinnej i kompensacjach, a nie na wymiarze sprawiedliwości narzuconym przez państwo. Autor omawia różne dawne praktyki, np. system „wer-gildu”, i pokazuje, jak te zwyczaje ewoluowały pod wpływem kulturowych superstycji i społecznych wierzeń, które przetrwały do czasów współczesnych. To stanowi podstawę dla dalszego badania tego, w jaki sposób starożytne praktyki wpływają na dzisiejskie zasady prawa.