„Życie wytężone” Theodore’a Roosevelta to zbiór przemówień i esejów napisanych pod koniec XIX wieku. Dzieło zachęca do przyjęcia energicznego i wymagającego stylu życia, podkreślając trud, wysiłek i przezwyciężanie przeszkód jako istotę prawdziwego sukcesu. Roosevelt sprzeciwia się dążeniu do samego komfortu i łatwości, głosząc ideę, że wielkość — zarówno osobista, jak i narodowa — wyrasta z podejmowania wytężonych starań, w tym wojny, obowiązków obywatelskich i pracy dla dobra wspólnego. Na początku tekstu Roosevelt z żarem zwraca się do członków Hamilton Club w Chicago, przywołując amerykańskiego ducha nacechowanego ciężką pracą, odwagą i hartem. Podkreśla wagę dążenia do wysokich ideałów zamiast ulegania życiu w bezczynności lub tchórzostwie. Poprzez odniesienia historyczne pokazuje, że chwile zmagań i walki — takie jak wojna secesyjna — ostatecznie prowadzą do wielkości narodu i moralnej prawości, twierdząc, że naród lub jednostka, które uchylają się od wyzwań, umniejszają swój potencjał i wartość. Wezwanie Roosevelta do działania dotyczy nie tylko osobistego doskonalenia, lecz zbiorowej odpowiedzialności narodowej, by stawiać czoła trudnościom i czynnie uczestniczyć w życiu świata z celem i prawośćią.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/The_Strenuous_Life