«Il Ricciardetto، جلد اول» اثر نیکولو فورتهگوئری، منظومهای ادبی است که در اوایل قرن هجدهم نوشته شده است. این اثر تفسیری طنزآمیز بر جامعه و سیاست آن دوران ارائه میدهد و بر شخصیتها و مضامین گوناگونی تمرکز دارد که با تجربههای نویسنده در محیط کلیسایی و اجتماعی ایتالیا مرتبطاند. روایت احتمالاً خود فورتهگوئری و تأملات او درباره پویاییهای فرهنگی و اخلاقی عصرش را دنبال میکند. آغاز منظومه لحنی تأملبرانگیز پدید میآورد و خوانندگان را به جهان فورتهگوئری فرامیخواند؛ جهانی که در آن او با همتایانش درباره ماهیت شعر و چالشهایی که شاعران هنگام پرداختن آثارشان با آن روبهرو میشوند، گفتوگو میکند. راوی گردهمایی گروهی از روشنفکران را بازگو میکند که از دل آن، چالشی برای سرودن یک شعر شکل میگیرد. این موقعیت، کاوشی در تلاش هنری، ارزش بیان شاعرانه و نقد شاعران معاصر، مانند آریوستو، را پیش میکشد؛ شاعرانی که فورتهگوئری رویکردهایشان را ناکافی میداند. این گفتوگو نهتنها جاهطلبیهای شاعرانه خود نویسنده را چارچوببندی میکند، بلکه مضامین نقد و خودآگاهی را نیز بنیان مینهد؛ مضامینی که به نظر میرسد در مرکز اثر قرار دارند.