Niccolò Forteguerrining “Il Ricciardetto, 1-jild” asari XVIII asr boshlarida yozilgan adabiy dostondir. Asar o‘sha davr jamiyati va siyosatiga satirik sharh bo‘lib xizmat qiladi hamda muallifning Italiyadagi diniy va ijtimoiy muhitdagi tajribalariga aloqador turli qahramonlar va mavzularga e’tibor qaratadi. Voqealar bayoni, ehtimol, Forteguerrining o‘zi va uning davrining madaniy hamda axloqiy dinamikasi haqidagi mulohazalarini kuzatadi. Dostonning boshlanishi mushohadakor ohangni belgilab, kitobxonlarni Forteguerri ijodkorlar davrasida she’riyat tabiati va shoirlar o‘z asarlarini yaratishda duch keladigan qiyinchiliklar haqida suhbatlashadigan olamga chorlaydi. Hikoyachi ziyolilar yig‘inini tasvirlaydi va shu yig‘indan doston yaratish haqidagi chaqiriq yuzaga keladi. Bu holat ijodiy faoliyat, she’riy ifodaning qimmati hamda Forteguerri yondashuvini qoniqarsiz deb biladigan Ariosto singari zamonaviy shoirlarga nisbatan tanqidni o‘rganishga zamin yaratadi. Dialog nafaqat muallifning o‘z she’riy intilishlarini belgilab beradi, balki asarning markazida turgandek ko‘rinadigan tanqid va o‘zini anglash mavzularini ham qaror toptiradi.