„Notre Dame de Paris” Charlesa Hiatta to historyczno-architektoniczne opracowanie napisane na początku XX wieku. Dzieło to wnika w bogatą historię katedry Notre-Dame, badając jej znaczenie architektoniczne, kościoły, które ją poprzedzały, oraz jej ewolucję poprzez rozmaite wydarzenia historyczne. Hiatt omawia misternie detale i jej rangę w kulturze francuskiej, podkreślając charakterystyczne cechy oraz wydarzenia historyczne związane z katedrą. Otwarcie książki wprowadza rozważania o przemianach, jakim Paryż ulegał na przestrzeni lat, akcentując, że Notre-Dame pozostaje potężnym symbolem pośród tych przekształceń. Hiatt opisuje odporność katedry wobec rewolucji i wojen, sugerując, że ucieleśnia ona zarówno wspaniałość, jak i melancholię paryskiej historii. Narracja przedstawia początkowe etapy dziejów Notre-Dame, poruszając jej początki, znaczenie budowy oraz przemiany, jakich doświadczyła na przestrzeni stuleci, torując drogę pogłębionemu rozpoznaniu jej cech architektonicznych i wydarzeń historycznych, które ukształtowały charakter katedry.