„Studies in Classic American Literature” D. H. Lawrence’a to krytyczna analiza literatury amerykańskiej napisana na początku XX wieku. Dzieło stara się zgłębić unikalne cechy i ekspresje artystyczne obecne we wczesnym amerykańskim kanonie literackim, skupiając się na znaczących pisarzach, takich jak Benjamin Franklin, Nathaniel Hawthorne i Edgar Allan Poe. Lawrence krytykuje panujące europejskie wpływy na literaturę amerykańską, opowiadając się zarazem za uznaniem odrębnego ducha amerykańskiego obecnego w jej klasyce. Początek tekstu zaczyna się od przedmowy, która przygotowuje grunt pod nadchodzące rozważania. Lawrence twierdzi, że Ameryka zmagała się z określeniem własnej tożsamości w sztuce i literaturze, często kurczowo trzymając się europejskich ideałów, nie potrafiąc zarazem rozpoznać unikalnego amerykańskiego głosu. Wzywa czytelników, by zagłębili się we wczesną literaturę amerykańską, sugerując, że odzwierciedla ona głębszą prawdę o amerykańskiej psychice, a nie jedynie dziecięce opowiastki, jak się powszechnie uważa. Poprzez ostre krytyki bada istotę artystycznego ducha Ameryki, opowiadając się za zrozumieniem leżących u podłoża emocji i doświadczeń przekazanych w dziełach autorów takich jak Franklin i Cooper.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/Studies_in_Classic_American_Literature