„Memuary panny Coote: Opowieści brytyjskiej karyczkarki opowiedziane przez nią sama” to semiautobiograficzna powieść, napisana prawdopodobnie w końcu XIX wieku. Historia jest przedstawiona w formie serii listów od głównej bohaterki – Rosy Belindy Coote – która opowiada o swoich nietypowych dzieciństwych doświadczeniach, związanych zwłaszcza z tematami kary, autorytety i seksualności. Refleksje tej postaci odnoszą się do złożonych stosunków pomiędzy nią a praktyką karnych metod wychowawczych, a szczególnie do jej interakcji z dziadkiem, sir Eyre’em Coote’em, który odegrał ważną rolę w jej wychowaniu i dyscyplinacji. Na początku powieści Rosa pisze do znajomej list, w którym wyjaśnia swoje długo oczekiwane przyznanie dotyczące miłości do karyczeń, które uważa za niezbędną część swojego życia. Opisuje swój wychowanie pod surowym nadzorem dziadka po śmierci rodziców oraz nietypowe kary, których musiała doświadczyć, podkreślając dynamikę powiązań pomiędzy nimi. Pierwsze kilka rozdziałów przedstawiają pierwsze wspomnienia Rosy; w tych scenariach kara łączy się z uczuciami wstydu, zamieszania oraz narastającym pożądaniem. Gdy bohaterka próbuje poradzić sobie z sprzecznymi emocjami związanymi z dyscypliną, tekst otwiera drogę do dalszego eksplorowania tematów władzy, kontroli oraz złożoności ludzkich relacji – tematów, które będą występować w dalszych częściach tej opowieści.