„Chleb i wino: nowe wiersze” Dezső Kosztolányiego to zbiór poezji napisany na początku XX wieku. Wiersze te dotyczą tematów życia, miłości, straty i upływu czasu; łączą osobiste doświadczenia autora z ogólniejszymi spojrzeniami na świat. Twórczość Kosztolányiego charakteryzuje się głębokim poczuciem melancholii i introspekcji, a autor zagłębia się w istotę ludzkiej kondycji oraz emocjonalny kontekst życia. Wstępna część zbioru zapoznaje czytelnika z różnorakimi, bolesnymi emocjami i myślami; zaczyna się od dedykacji przyjacielowi i artystzie, która ustanawia osobistą więź między autorem a odbiorcą. Pierwszy wiersz wywołuje poczucie zadowolenia, ale w tle pojawia się smutek – bo autor rozmyśla nad materialnym bogactwem, ale jednocześnie stara się odpowiedzieć na istotne pytania o sens życia. W dalszych wierszach Kosztolányi eksploruje tematy miłości, śmierci i wspomnień z młodości, używając wyrazistych obrazów i lirycznej formy. Tematy tęsknoty i nostalgii występują w nich w sposób wyraźny, co przygotowuje grunt dla dalszych, głębszych refleksji w pozostałych tekstach zbioru.